De piek

Het was bijna kerst 1956, ik was 5 en mijn broertje 7. We woonden op Terschelling in een klein huisje aan de buitenkant van het dorp. Voor het eerst zouden we een kerstboom krijgen. Mijn moeder had in de week voor kerst kerstboomversiering gekocht. Deze spullen lagen al een aantal dagen in de kamer te glimmen: een aantal ballen, twee vogeltjes en het klapstuk was een prachtige glimmende piek. We keken uit naar het moment dat al deze mooie spullen eindelijk in de kerstboom konden worden gehangen.

Op de dag voor kerst mochten wij van onze moeder een kerstboom halen. Sparren groeiden er weinig op het eiland en een kerstboom was altijd een den. Lang heb ik nooit beter geweten dan dat een kerstboom een den behoorde te zijn. Pas veel later kwam ik erachter dat het lied “o denneboom, o denneboom” helemaal niet goed was want de kerstboom lijkt altijd een spar te moeten zijn. Maar wij in onze situatie deden het lied in ieder geval eer aan.

Op het eiland kapte Staatsbosbeheer in december altijd een grote hoeveelheid dennen en die werden dan aan het begin van het bos op en grote bult gegooid. Op de dag voor kerst mocht ik van onze moeder samen met mijn broertje naar het bos om een kerstboom te halen. Aan ons als jongetjes van 5 en 7 de taak om een mooie boom uit te zoeken. Met de boom slepend achter ons aan kwamen we tegen donker eindelijk met de boom thuis.

De boom werd door onze moeder in een emmer met zand geplaatst, de emmer met crèpepapier omwikkeld en toen mocht de kerstversiering eindelijk in de boom. Onze moeder hing alles heel zorgvuldig in de boom en wij keken hoe mooi de boom wel niet werd. Als klapstuk zou als laatste de piek in de top van de kerstboom moeten worden geplaatst.

De piek lag intussen op tafel te glimmen en werd aandachtig door mijn broertje bestudeerd. Hij ontdekte dat als je er onderin keek er een klein gaatje in de punt zat. Ik wilde dat ook zien maar omdat hij nog niet was uitgekeken probeerde ik de piek uit zijn handen te trekken. Maar toen gebeurde het: de piek viel en spatte op de grond in duizend stukjes uit elkaar.

Dikke tranen, onze eerste kerstboom en nu zonder piek. En een kerstboom zonder piek is toch niet een echte kerstboom. Mijn moeder kon dat kennelijk ook niet aanzien en besloot dat er toch maar een nieuwe piek moest komen. Het was intussen kerstavond 6 uur geweest, de winkels waren al dicht. Maar dit was volgens onze moeder kennelijk een “noodsituatie”, daar moest je de lokale middenstand ook na sluitingstijd lastig mee kunnen vallen. Dus kreeg mijn broertje de opdracht om een nieuwe piek om te gaan te halen. Op kerstavond op zijn fietsje, ongetwijfeld zonder licht, ging hij in het donker naar Midsland om een nieuwe piek. Omdat de winkel al dicht was moest hij maar in de steeg aanbellen en zijn verhaal doen. Kennelijk had Piet Rijf nog een nieuwe piek in voorraad en een uur later kwam hij thuis met het nieuwe kleinood. De piek werd met heel veel respect in de top van de boom geplaatst. Toen werd het toch nog kerstfeest, met een boom, met een piek……

En sinds die tijd wordt Iedere keer als de piek in de kerstboom wordt geplaatst het verhaal van de piek weer gememoreerd.